Met vertrekkende ogen kijk je dichterbij


<p>Zie je de magie in het moment? (foto: Hubertus Bahorie)</p>

Zie je de magie in het moment? (foto: Hubertus Bahorie)

(Foto: Hubertus Bahorie)

Met vertrekkende ogen kijk je dichterbij

Het was mooi afgelopen zondag om te merken hoezeer mensen ineens in staat zijn tot gezamenlijkheid. Het begon al met de kreet van mijn dochtertje die ’s morgens vroeg door de slaapkamer brulde: “Mijn droom is uitgekomen, het heeft gesneeuwd!” Een oogwenk later was ze buiten en maakte ze deel uit van een opgewonden geheel aan vrolijk spelende mensen. Bijzonder leuk om dat te bezien, vanuit de warmte van ons huisje aan de Phoenixboulevard. En fijn om dat nog mee te mogen maken.

Door Hubertus Bahorie

We gaan dit jaar verhuizen. Hetzelfde Delft dat ik inmiddels dacht te kennen blijkt plotseling helemaal nieuw. De stad heeft een ineens charme die ik eerder nog niet zo ervaren heb. Ik bezie haar met vertrekkende ogen en dat brengt haar wonderwel plots dichterbij. Hoe kan ik zeggen dat het dezelfde stad nog is nu ik er anders naar kijk? Ik geniet ervan, van dat afscheidnemend kennismaken en vraag me af hoe het mogelijk is, zo’n hernieuwde waardering. Wat is daar aan de hand? En kunnen wij daar iets mee in deze, volgens sommigen, zo verschrikkelijke tijd?

Neem nu de ontmoetingen op straat. Ik zag mensen die elkaar helpen auto’s op gang te brengen die vastzitten in de sneeuw. Hoe zij overal vandaan kwamen, even verenigd in hetzelfde doel. Even op hun allerbest, door bij te dragen aan de rest. Ik zie wel dat iedereen in een eigen leven is opgenomen. Maar toch ook delen wij in dezelfde situatie en hebben even deel aan dezelfde magie. Misschien wel zonder het zelf te beseffen.

Dat het ook anders kan, blijkt uit een kind dat schreeuwend bungelt onder de sterke rechterarm van zijn vader. Hij wil iets anders, niet ‘leuk op de slee’. “Je moet luisteren’ klinkt een strenge stem en ook moeders doet mee. Ze rukt haar zoontje die inmiddels boos op de grond is gaan zitten omhoog en loopt achter vaders aan die al verder is. Het kleintje loopt er beteuterd achteraan. Ook hier wordt in dezelfde situatie gedeeld, maar er is geen contact en daar zijn ze even ongelukkig van. Ik herken het onvermogen dat alleen maar helen kan door de eerste die ‘sorry’ zegt, ‘dat hadden we ook anders kunnen doen…’

Het is soms schrikken te beseffen hoe kostbaar de ons gegeven momenten zijn. Alles kan plotsklaps anders worden; door virus, tegenslag of overlijden. Wat geweest is, is dan voorbij en je vraagt jezelf af: “Is wat me toen heeft beziggehouden ook nu nog waardevol geweest?” Als er iets is dat we van deze tijd misschien wel kunnen leren: in momenten zit een enorme scheppingskracht. Het gaat erom wat we er nu mee kunnen doen en wat we van die momenten maken. Dus: hoe besluit jij ernaar te kijken, want daar leef je later mee…

Filosoof Hubertus Bahorie was de stadsfilosoof van Delft. De komende tijd zal hij weer regelmatig een bijdrage schrijven voor de Delftse Post.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden