Foto: Persgroep

De langste dag

Gastcolumn

Gemakshalve noemen we op het noordelijk halfrond 21 juni de langste dag. Ergens is dat natuurlijk onzin, omdat deze dag precies evenveel uren, minuten en seconden heeft als andere dagen. Maar met de langste dag bedoelden we dat er geen dag op de kalender is, waarop de tijd tussen zonsopkomst en zonsondergang langer is dan op die dag, 21 juni dus.

Dit kosmisch verschijnsel is, samen met dat van de kortste dag eind december, voor de mens al sinds de prehistorie iets bijzonders. De mens merkt het op, denkt erover na en geeft het een bepaalde betekenis. In welke tijd men ook leeft, en of men nou vrouw of man is, arm of rijk, jong of oud. Aan de langste dag beleeft ieder van ons wel iets.

‘Op deze aardbol moeten we het met elkaar leefbaar zien te houden’

Dit natuurverschijnsel kan ons bijvoorbeeld doen beseffen dat we heel klein zijn bezien op de schaal van ons zonnestelsel met de zon en de andere planeten. Om het nog maar niet te hebben over de Melkweg en de rest van het onmetelijk heelal.

Tegelijk mogen we ons ook realiseren hoe bijzonder en groots het is, dat wij ons kunnen verwonderen over zoiets als de langste dag. Iets apart aan dat verschijnsel van de langste dag, is overigens dat het ervaren wordt door iedereen op ons deel van de wereld. Iedereen merkt dat het de langste dag is, wie of wat we ook zijn.

De langste dag drukt ons dan ook met de neus op het feit dat we allemaal samen op dezelfde planeet wonen. En op deze aardbol moeten we het met elkaar leefbaar zien te houden. Wij samen, iedereen, niemand uitgezonderd.

Het is zinvol – nu bijvoorbeeld naar aanleiding van dat oude bekende verschijnsel van de langste dag – om ons keer op keer te beseffen dat we ons gezamenlijk mogen en kunnen inzetten om goed om te gaan met elkaar en met de wereld waarop we leven. Hoewel allerlei gedrag soms anders doet vermoeden, bezitten wij wel degelijk een innerlijk sterk verantwoordelijkheidsbesef. We willen eigenlijk het liefst het kwetsbare van het leven beschermen. We zijn het dan ook vast wel ééns met de boektitel die luidt: De Meeste Mensen Deugen.

Samen beleven we de langste dag en samen mogen en kunnen we ons vandaag, morgen en overmorgen voornemen goed voor elkaar en de aarde te zorgen. Zodat er tot in lengte van jaren op deze mooie aardbol mensen kunnen blijven leven en telkens weer kunnen stilstaan bij het wonder van de langste dag.

Freek Boon, inwoner van Delft

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden