<p>Anke in 1971 strooiend met post en papieren</p>

Anke in 1971 strooiend met post en papieren

(Foto: Ron Verboom)

Moeder van redacteur bij de krant

Het is vlak na de oorlog. Een meisje stuurt brieven en zelfbedachte verhalen aan Mieke, de schrijfster van de Jeugdrubriek in de Delftsche Courant. Mieke ziet het talent van haar jonge fan. Wanneer Mieke besluit te stoppen, draagt ze het meisje voor als haar opvolgster. Dat meisje, pas vijftien jaar oud, is mijn moeder. 

Door Marie-Jet Eckebus

Delft - Mijn moeder (nu 88) vindt het niet zo nodig om geïnterviewd te worden. Maar dat ik haar verhaal opteken, vindt ze goed. Als vijftienjarige komt ze op de redactie van de krant te werken, in het gebouw aan Verwersdijk 8. Ze is correctrice, verzorgt de wekelijkse Jeugdrubriek, (bestaand uit een verhaal, een puzzel, een tekening en een brievenhoek), en wordt er op uit gestuurd om verslag te doen van vergaderingen, films, modeshows, etc. Men staat vaak versteld dat de verslaggever van de Delftsche Courant een vrouw blijkt te zijn. Dat is inderdaad een zeldzaamheid: mijn moeder is de enige vrouw op de redactie. De mannen mogen haar graag plagen, maar leggen haar ook in de watten. Ze ontmoet zelfs haar toekomstige echtgenoot op de krant. Alle mannen roken, zodat de redactie blauw staat, en boven menig bureau hangt een zogenoemde ‘pin-up girl’. Prompt hangt mijn moeder een paar foto’s van knappe, mannelijke filmsterren boven haar werkplek. Het is de tijd van Montgomery Clift, Gregory Peck en Clark Gable. Die laatste komt overigens in 1953 naar Delft, om filmopnames te maken voor “Betrayed”. Mijn toekomstige vader mag hem interviewen en scoort en passant een foto met handtekening voor mijn moeder. Mijn vader en moeder trouwen in 1962 en in 1964 word ik geboren. “Toen stopte ik met werken bij de krant,” zoals mijn moeder het zegt. Maar dat ligt toch anders. Ze zit weliswaar niet meer op de redactie, maar ze doet iets revolutionairs voor die tijd: ze gaat thuiswerken. In huiselijke sfeer zet ze de Jeugdrubriek, onder haar pseudoniem Anke, voort. Doordeweeks maakt ze een kladversie van het verhaal, de illustratie en de puzzel en op zondagmorgen zit ze achter de typemachine aan de eettafel verwoed te typen, want de ‘kopij’ moet zondagmiddag worden ingeleverd. Ik mag dan mee naar de krant, waar we door de achteringang binnenkomen. Beneden zijn de zetters aan het werk. We lopen door naar de redactie, waar de telex lustig ratelt, en mijn moeder legt haar bijdrage in een dienstliftje. Het dienstliftje verdwijnt en de volgende zaterdag staat de Jeugdrubriek op miraculeuze wijze in de krant. Doch na 35 jaar raakt mijn moeder door haar inspiratie heen. Er komt een eind aan het Anke-tijdperk. Ook ik heb een tijdlang bij de de Delftsche Courant gewerkt. In 2005 wordt de krant opgeheven. Jaren later kom ik via-via bij de Delftse Post terecht, waarvoor ik met plezier de driewekelijkse rubriek ‘Ouder worden in Delft’ schrijf. Daar komt nu helaas een eind aan. Ik dank alle geïnterviewden voor hun tijd en hun boeiende, persoonlijke, soms ook ontroerende verhalen. En u, lezers, dank voor uw aandacht. 

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden








Nieuwsoverzicht

Meer berichten