<p>Lange ruimtereizen zijn wellicht mogelijk met een evoluerend ruimteschip.</p>

Lange ruimtereizen zijn wellicht mogelijk met een evoluerend ruimteschip.

(Foto: sdecoret. Adobe.stock.com)

Een ruimtereis naar de sterren

Een reis naar een andere ster in ons universum maak je niet zomaar, want je bent misschien wel honderden jaren onderweg. Daarom denken onderzoekers aan de TU Delft alvast na hoe je een ruimteschip tijdens de reis kan laten evolueren, om zodoende de lange reis te kunnen overbruggen.

Door: Martijn Boerkamp

Delft -Angelo Vermeulen is promovendus bij de afdeling Systems Engineering van de TU Delft. Daarnaast is hij oprichter van het TU Delft Starship team (DSTART). Hij onderzoekt het gebruik van adaptieve systemen voor toekomstige ruimtevaart. Deze systemen moeten het mogelijk maken om de ruimte voor een langere tijd te verkennen. Deze ‘starships’ evolueren namelijk tijdens hun reis. Het ontwerpen van deze methoden is een uniek project, waarin verschillende disciplines bij elkaar komen, zoals: architectuur, chemie, biotechnologie, astrofysica, computersimulatie en zelfs kunst.

Starship

De meest dichtstbijzijnde ster is ongeveer vier lichtjaar verwijderd van de aarde. Dit betekent dat het licht er vier jaar over doet, maar zo snel zijn onze huidige ruimteschepen niet. Op die manier kan de reis makkelijk een eeuw duren. Je voorbereiden om zo’n lange reis te maken is moeilijk, want je kan maar een beperkte hoeveelheid aan materialen en voeding meenemen en er kan van alles gebeuren. Een zogenaamd starship moet dan ook kunnen evolueren, want terugkeren naar de aarde om problemen op te lossen kan dan niet meer. 3D-printers aan boord kunnen nieuwe onderdelen printen en het schip vergroten. Grondstoffen kunnen gehaald worden uit ruimterotsen, genaamd asteroïden, en die voor brandstof en bouwmaterialen gebruiken. Het winnen van grondstoffen uit asteroïden heeft momenteel al de interesse van verschillende bedrijven. Maar ook het ecosysteem aan boord moet groeien. Het menselijk afval kan namelijk door bacteriën omgezet worden in voeding en CO2 voor planten, die op hun beurt weer zorgen voor zuurstof en voedsel voor de astronauten. De Europese Ruimtevaartorganisatie (ESA) ontwikkelt een dergelijk zelfvoorzienend ecosysteem al binnen het MELiSSA project.

Toekomstplannen

“Het zou mooi zijn als interstellair reizen door onze bijdrage weer een stapje dichterbij komt”, zegt Vermeulen. En alleen bij een bijdrage vanuit zijn promotieonderzoek zal het niet blijven, aangezien hij door voormalig NASA directeur Pete Worden gevraagd is of hij interesse heeft om mee te werken aan het ‘Breakthrough Starshot’ project: de eerste onbemande interstellaire missie. Vermeulen sluit af: “Als dat lukt, dan gaat mijn droom in vervulling.

Einde Delftse Post

Ik wil alle lezers van de Delftse Post bedanken. Ik genoot van het schrijven van artikelen over wetenschap en techniek en het is ontzettend jammer dat de krant stopt. Mijn artikelen blijven te lezen op mijn blog: https://coolscience.blog 

Groet, Martijn Boerkamp

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden








Nieuwsoverzicht

Meer berichten