terug in de tijd

De Oude Oostpoort

De Oude Oostpoort te Delft is nog steeds een bezienswaardigheid. De stad Delft heeft veel waardevolle gebouwen en monumenten. Een absolute blikvanger is zonder twijfel de fraaie oude poort, welke het oostelijk deel met haar kloeken bouw beheerst.

Delft - De Oostpoort is eigenlijk de Oost of Sint Catharinapoort, eens deel uitmakende van de omwalling, die na 1390 om de stad gelegd werd. Het middeleeuwse gebouw bleef bij de grote stadsbrand van 1536 gespaard en ontkwam in de 19de eeuw aan een niet minder groot gevaar, de sloopwoede die toen veel gebouwen met de grond gelijk maakte.

De voorpoort werd tussen 1757 en 1780 afgebroken. De bocht, die de verkeersweg hier maakt, wijst nog op de oorspronkelijke ligging van de poorten onderling. Het gebouw, zoals we het nu aantreffen, is opgetrokken uit baksteen en dateert uit de 15de eeuw en onderging in 1514 een verbouwing. Boven de inrit bevindt zich aan de buitenzijde een nis met een gotische tracering. Hier heeft vroeger het beeld der schutspatronen gestaan. Met de Noordertoren, waartegen een traptorentje is aangebouwd, werd aan de stadszijde een gebouwtje verbonden, dat aansluit bij de waterpoort.

Vermeldenswaard is nog, dat deze oude poort tot op de huidige dag wordt bewoond. Naast het vertrek tussen de twee torens waarin de brugwachters, die de klepbrug in de omgeving bedienen, hun intrek namen, is er nog een woning boven het waterpoortje. Deze woning werd jarenlang bewoond door een gezin met vijf kinderen. Daarna woonde er één persoon.

In het kleine, aangrenzende plantsoentje spraken wij met de kleinzoon van de vroegere bewoner. Hij wilde niet met zijn naam in de krant maar vertelt ons, met een glunderend gezicht het verhaal van zijn grootvader. In 1895 betrok hij zijn primitieve woning, welke slechts uit een, niet al te groot, vertrek bestond. Hij huurde de woning van de gemeente voor 60 cent per week. Hij heeft er, met zijn gezin 43 jaar gewoond en van alles meegemaakt. Als het regende was het binnen net zo erg als buiten. Een onzichtbare hand schijnt de kleinzoon op zijn wandeling steeds naar de Oostpoort toe te trekken. Dan neemt hij plaats op de bank in het plantsoen en denkt hij aan de jaren die zijn familie in dat ene kleine vertrek hebben doorgebracht. Hij is er trots op!

Meer berichten