Logo delftsepost.nl


"Ik vergeef je, opdat je mag leren." (Illustratie: Wim Houben)
"Ik vergeef je, opdat je mag leren." (Illustratie: Wim Houben) (Foto: Wim Houben)
Folisofie

Vrede moet je werkelijk maken...

Door: Stadsfilosoof Hubertus Bahorie

Onlangs werd in Den Haag Yogadocente Julia vermoord in haar studio teruggevonden. 25 januari vond de herdenking plaats. Hoe is het mogelijk dat wij in staat zijn om elkaar en onszelf een dergelijk lijden te bezorgen? En dat terwijl wij allemaal de oprechte hunkering naar liefde kennen? Wat is er met ons aan de hand dat wij soms zo kunnen ontsporen? De weg naar geluk kan nooit via haat en lijden worden bereikt; wat gebeurt er toch in de menselijke geest dat hij soms zo aan zijn eigen ondergang kan bijdragen?

Delft - Juist in onbevattelijke situaties komen de fundamentele vragen over het leven op. En potdorie, ze moeten ook overwogen worden! Hoe kunnen wij anders de grote destructieve tendensen leren keren en al het bijhorende lijden overstijgen? Terwijl ik er zo over nadenk en de poging doe om dat simpel en oprecht te houden, daagt het mij: de jacht op genot en het vermijden van pijn corrumperen sluipenderwijs het wonderlijke besef dat wij op heel fundamenteel niveau, heel intiem, niet alleen, maar Al-Eén willen zijn. Maar wanneer wij onszelf verslaven aan de intoxicatie van het machtige oordeel, regeren de voorkeur en de afkeer onze manier van denken en vertroebelen het gemoed. Wraak heeft nog nooit iemand vrede gebracht. Sterker nog, het gif ervan verhindert wonden juist ervan te genezen.

Wie zich machtig voelt, denkt onkwetsbaar te zijn. Het uitoefenen van controle (lees: invloed) en het toebrengen van pijn (lees: straf) worden evenwel al snel sterkere gewoontes dan we bedoelen; zeker wanneer wij tegenslagen niet onder ogen willen zien! Tragisch en dramatisch want zo wordt onnadenkend extra lijden toegebracht. De oude scepticus Pyrro adviseert ons om deze ontkenningsfase over te slaan. Wie denkt: "Dit had niet mogen gebeuren!" verzet zich tegen de realiteit en schept zo in zichzelf een niet noodzakelijke dubbele verstoring. En dit extra wordt dan voor het gemak weer geprojecteerd op iets (of iemand) uitwendigs. Zodoende worden wij gemakkelijk mede oorzaak van het lijden in de wereld waarvan we ondertussen zelf zo'n verdriet hebben.

Kan een betere wereld wel bereikt worden op basis van hevige emoties of wordt zij eerder geboren uit een dapper wilsbesluit? Onlangs zag ik op facebook een moeder die in de rechtszaal de moordenaar van haar zoon vergeeft met de woorden: "Het is al erg genoeg dat je met één zo'n daad zult moeten leven. Ik vergeef je, opdat je van deze situatie mag leren en zoiets nooit meer zult herhalen. Zo heeft het overlijden van mijn zoon dan tenminste nog zin en betekenis gehad!" Ja, juist in deze situaties bestaat de kans om vrede werkelijk te maken en werkelijk mee te maken!

Meer berichten

Shopbox