Logo delftsepost.nl


Foto: Marcel de Jong
Bespiegelingen

Van vluchteling tot collega

Ook Delft heeft vluchtelingen. Dan heb ik het niet over economische gelukszoekers uit Noord-Afrika die met minachting voor onze cultuur willen profiteren van ons sociaal stelsel. Die verdienen onze gastvrijheid niet. Nee, ik heb het over echte vluchtelingen. Mensen die hun kapotgeschoten huis moesten verlaten om te ontsnappen aan bommen, martelingen en mitrailleurkogels. Een deel van die mensen heeft een plek in onze stad gevonden. Maar wat dan? Onze omgangsvormen zijn anders. Onze taal is verdraaid lastig. Al die rare klanken uit de keel – er is geen touw aan vast te knopen. Vind dan maar eens je weg.

De waarde wederkerigheid geeft richting aan het vinden van oplossingen voor ingewikkelde zaken. Stelt u zich voor dat u naar een dorpje in Syrië moet vluchten. Wat zou u dan graag willen? Ik weet het wel, hoor. Ik zou graag een eigen plekje in dat dorpje willen krijgen. Van vluchteling buurman worden, of collega, leerling.

Maar dat kan alleen als ik wat hulp krijg. Want ik snap niets van de gewoonten in dat dorp. En dan die taal! Wat een vreemde klanken – wat een bizarre letters ook. In mijn opvanghuis is het veilig, maar de muren komen op me af. De kamer lijkt steeds kleiner te worden, het plafond omlaag te komen. De mensen in de buurt groeten me niet eens meer. Die vluchteling, denken ze. Maar ik wil juist buurman worden, collega, vriend misschien wel. Bovendien duren de dagen zo verschrikkelijk lang. Ik mag namelijk niet werken of naar school, want ik heb nog steeds geen status. Mijn bloeddruk stijgt, 's nachts doe ik geen oog meer dicht. Collega zijn, wat moet dat mooi zijn.

Een beetje hulp – dat is alles wat ik de gemeente vraag. Help me de taal te leren, laat me werken, naar school gaan. Geef me ook een beetje tijd. In een half jaar leer ik die gekke taal van jullie niet. Maar ik doe mijn best, want ik wil geen vluchteling meer zijn, maar buurman, collega, net als u. Als ik er met de pet naar gooi, mag u mij straffen, met een boete bijvoorbeeld, desnoods terugsturen. Kans verkeken, zeg maar. Maar ik doe er wel moeite voor – ik ben immers mens. Ik wil gezien worden. Als persoon, niet als vluchteling. Dan kan ik ook meewerken aan de welvaart die me weer vrijheid heeft geschonken.

reageer als eerste
Meer berichten