Logo delftsepost.nl

Torenhoge stookkosten

Een half uur te laat loop ik de deuren door van basisschool De Horizon naast mijn huis. Ietwat bezweet nog, want ik had hard gefietst. Mijn buurtgenoten zitten op te kleine kleuter bankjes en op tafels naast elkaar gepropt. Alle culturen van de wijk bij elkaar. Of nou ja, misschien niet allemaal. Zo eensgezind zie ik het hier niet vaak. Ik loop binnen bij een bewonersvergadering van Poptahof. Er is ontevredenheid. Boosheid ook. Het straalt van de gezichten af. Voornamelijk vanwege onze torenhoge stookkosten rekening. Het klopt niet. Het is niet eerlijk. En ze hebben gelijk, ben ik bang.
Vooraan staat iemand van DelftEDesign. Een Koerdische buurman is het zat. "Wil je iedereen aan het woord laten, zij heeft al zoveel gepraat." Hij wijst naar een Nederlandse vrouw. "Niet boos op mij worden… Ik ben niet van Woonbron hoor," probeert de beste man vooraan nog lachend. Men voelt zich niet serieus gehoord. En ik begrijp dat wel.

"Nu wonen wij in huizen waarin we weg tochten, zelfs wegrotten hier en daar."

Het gevoel heeft mij ook meer dan eens bekropen dat de Poptahof als een verloren zaak wordt gezien. Een hoop geld is gepompt in renovatie. Toen was het op, of het bleek onbegonnen. Wie zal het zeggen. Nu wonen wij in huizen waarin we weg tochten, zelfs wegrotten hier en daar. Een enkeling is zo bang voor de kosten van het stoken geworden dat ze liever drie truien aan doen dan de schaarse verwarming in hun flatje aan zetten.
"De handdoeken liggen in de winter langs alle kieren in mijn huis en dan nog!" roept een vrouw. Iemand kan het niet laten en vertelt haar dat ze zojuist nog beweerde niet te stoken. "Waar is woonbron?!" roept nog iemand. Anderen schrijven naarstig alles op en proberen orde in deze vergadering te krijgen. Orde in deze wijk misschien wel. "Wat heeft dit eigenlijk voor een zin? Niemand luistert naar ons," zegt iemand.
Ik woon hier nu anderhalf jaar. Misschien ben ik een idealist, misschien naïef, maar ik woon hier graag. Als de zon schijnt lijkt het Poptapark wel een festivalterrein. Hele families op kleedjes met pizzadozen en waterpijpen, spelende kinderen rond het vijvertje, spelletjes op het schoolplein dankzij Myrrhe Michorius, groepjes mensen roken of drinken wat en af en toe het Popta Open Podium, georganiseerd door de muziekschool. De volgende dag ruimen de mensen van Werkse alles weer op in 'ons' park en kunnen wij weer spelen, eten en zingen. Het kan allemaal hier in de Poptahof.
Maar onze stookkosten, die zijn twijfelachtig op zijn minst. Lieke van de SP in Delft springt in de bras aan het einde van onze bewonersvergadering. Ze wil spijkers met koppen slaan. "We gaan dit hogerop zoeken," zegt ze. En mijn buurtgenoten klappen samen. Hoor ons nou, wij van de Poptahof!

2 reacties
Meer berichten

Shopbox