Logo delftsepost.nl


Foto: MLB foto
De mening van Annemarie

Diploma-uitreiking

Column door Annemarie de Vries

Nu mijn facebook tijdlijn zich vult met trotse ouders wiens kind zijn of haar diploma krijgt, denk ik onwillekeurig terug aan 'mijn' diploma-uitreiking vorig jaar. Natuurlijk was het helemaal niet de mijne, die was namelijk dertig jaar geleden al. En om eerlijk te zijn kan ik me daar dus helemaal niks meer van herinneren. Vele moeders zullen het herkennen dat die van je kinderen veel belangrijker is dan je eigen. Ik had dubbel geluk, of pech zo je wilt, want ik had vorig jaar twee kinderen die een diploma op mochten halen. Niet omdat het het een tweeling is maar omdat de oudste het jaar ervoor zakte. Dus oké ik beken, ik stak mezelf in het nieuw en kon niet wachten op dit hoogtepunt in een moederleven. Deze scholengemeenschap in een dorpje onder de rook van Delft pakt dat jaarlijks op dezelfde manier aan. Een groepje leerlingen wordt op het podium geroepen door telkens een andere docent, die ze dan stuk voor stuk toe spreekt. Zo geschiedde dan ook bij mijn jongste.

De diploma-uitreiking is iets leuks

Een hele rij aan sprekers werd daarna geroepen en soms dacht ik: "ha, nu komt zoon, met deze leraar had hij een goed contact" Of: "Deze kan zeker veel over hem vertellen". Uiteindelijk werd er een nieuwe wiskundeleraar op het podium geroepen, wiens naam ik in die zeven jaar nog nooit gehoord had. Hij had duidelijk ook nog nooit van mijn zoon gehoord. Maar wat hij wel wist was dat hij een hekel had aan het groepje jongens waar mijn zoon dat laatste jaar toe was gaan behoren.

Voor sommige docenten is de diploma-uitreiking een leuke gebeurtenis, waarbij iedereen blij en positief is. Zo niet voor deze. Hij zag zijn kans schoon. Hij had geen persoonlijk praatje, maar besprak ze alle 13 tegelijk. En dat was niet positief. Mijn haren als moeder schoten recht overeind. Nu zegt elke moeder van haar kind "mijn kind doet zoiets niet", maar nee ik (en velen met mij hoorde ik achteraf) herkenden hem er echt niet in.

Wat mij het meest bij bleef was dat hij vond dat mijn kind 'alles maar kwam aanwaaien'. Dat baseerde hij op het feit dat zoonlief met de auto naar de examens kwam. Maar beste meneer A., hebt u wel eens van hooikoorts gehoord? En wist u dat de examens middenin dat seizoen vallen? Dat als je een stukje fietst je dat examenblad niet eens meer kunt lezen van de dichte ogen? Wist u ook meneer A., dat zijn opa er die avond niet bij was omdat hij twee weken ervoor een herseninfarct had gehad?

En meneer A., wist u eigenlijk wel dat zoonlief 2,5 jaar van zijn schooltijd 23 uur per dag in een hardplastic corset had rond moeten lopen voor zijn rug? Is u nou nooit één keer opgevallen dat hij zo mooi kaarsrecht in uw les zat? Nooit één keer heeft hij erover geklaagd, ook niet als het 35 graden buiten was. Natuurlijk zijn er erger dingen, hij weet best dat hij geluk heeft in het leven, maar om het nou aanwaaien te noemen gaat ook wel wat ver meneer A.

Mijn zoon is het voorval al lang vergeten, maar ik niet meneer A. Ik hoop dat u dit jaar thuis blijft.

Meer berichten

Shopbox