Barbara Wareman schreef een boek over haar leven.
Barbara Wareman schreef een boek over haar leven. (Foto: Indebuurt/delft)
Delftenaar van de week

Een leven als een boek

Door Indebuurt/delft

Delftenaar van de Week

Verslaafd aan cocaïne, mishandeld, vader in de bak omdat hij je vriend heeft doodgeschoten, tien jaar onwetend met HIV rondlopen en meer. Het is bijna onmogelijk om de ellende die Barbara Wareman meemaakte, samen te vatten in één verhaal. Toch deed Barbara het in haar boek 'Keer op Keer'. Afgelopen juni bracht zij het uit.

Delft - Barbara: "Dit voorjaar lag ik in het ziekenhuis. De verpleegkundige hoorde mijn verhaal en zei: je moet dit opschrijven. Dat heb ik dus gedaan. Ik wil mijn verhaal vertellen, omdat ik wil laten zien aan anderen dat ze echt nog een kans hebben." Barbara groeide op in de Wippolder en ging naar school op het Van Der Made college en daar ontmoette ze 'hem': "De man die mij besmet heeft met HIV. Ik was op slag verliefd. Maar het duurde vijf jaar voor hij mij zag staan." Toen zij later met deze jongen samen ging wonen, ging het mis: "Ik werd zwaar mishandeld. Toen mijn vader erachter kwam, heeft hij hem doodgeschoten. Hij gaf zichzelf aan en moest naar de gevangenis. Ik was mijn steun kwijt." Barbara werkte voor de gemeente, maar koos ervoor om in de verpleging te gaan: "Alles wat ik wilde was voor mensen zorgen." Na zes jaar werken en rond de wereld reizen, werd Barbara opnieuw verliefd: "We trouwden en wilden kinderen. Maar ik was onvruchtbaar, daarvoor liet ik me opereren." Barbara was zó ziek geworden na de tweede operatie, dat ze een lange tijd in het ziekenhuis bleef. "Ik had tien jaar lang zonder het te weten met HIV rondgelopen, daar kwamen we toen achter. Ik was bijna dood."

Na alle ellende vertrok Barbara naar een grotere stad. Achteraf bleek dat haar grootste fout: "Ik had nooit weg moeten gaan uit Delft. Daar in die grote stad hielp niemand me. Dan zeiden de buren: 'We dachten vannacht echt dat je vriend je dood had geslagen.' Waarom bel je de politie dan niet?" Die vriend bleek een loverboy, die haar mishandelde en dwong een crackpijp te roken. Hierna belandde Barbara in een vicieuze cirkel van afkicken, vluchten voor gewelddadige mannen en overdosissen. Uiteindelijk kwam Barbara bij Stichting Parnassia: "Het was daar niet leuk, maar het ging goed met me. Mijn vader kwam elke week en dan liepen we drie kwartier met de honden. Dat was mijn uitje." Maar omdat Barbara opnieuw verliefd werd op een foute man, ging het weer mis. Hij stalkte haar en Barbara moest vertrekken. Weer belandde ze in het ziekenhuis. Door de mishandelingen had haar hart blijvende schade. "Tijdens de operatie was ik bij. Het ergste vond ik dat één van de artsen zei 'voor zo iemand wil je toch niet overwerken.'" Het levensverhaal van Barbara is te lang voor één artikel, daarvoor zul je het boek moeten lezen. Inmiddels is zij gelukkig in Delft met haar vriend. Voor de toekomst heeft ze maar een paar wensen: "Eigenlijk, gewoon een keer een weekendje weg met mijn vriend en hondje. In een huisje. Het liefst zou ik weer de bejaardenzorg ingaan, maar helaas zit dat er niet meer in." Dit artikel komt van indebuurt.nl/delft.

Meer berichten

Shopbox