Logo delftsepost.nl


Illustratie: Maaike Krijtenburg
Illustratie: Maaike Krijtenburg (Foto: Maaike Krijtenburg)

Het leven kan beginnen!

Stadsfilosoof Hubertus Bahorie

Duurzaam en met elkaar

Met de Strip van Delft is afgelopen weekend de voltooiing van de Spoorzone gemarkeerd en al lijkt het feest door herfstregen in het water gevallen, de sfeer was top! Uw stadsfilosoof nam afscheid van zijn ambtstermijn met een laatste spreekuur én met een, onverwacht muzikale, brainstormsessie. Tussen toekomst en verleden, verse pannenkoeken, schetsende kunstenaressen, molenbezoekers en ijverige vrijwilligers in, pal boven op de spoortunnel maar nog onder de molenwieken, spraken buurtbewoners over verwondering, nieuwe perspectieven en duurzaam samen leven.

Delft - Een bijzondere ervaring in het binnenste van de Delftse Molen. "Ze zitten boven al op je te wachten", waren de woorden waarmee ik werd ontvangen dus beklom ik de steile ladder naar de eerste etage. Stefanie, Maaike en Elise zaten al paraat. De drie portrettekenaressen hadden ter plekke besloten om ieder op eigen wijze het moment te vereeuwigen. Ik herkende enkele trouwe gasten van het spreekuur op de vrijdagochtend en er waren ook enkele nieuwe gezichten. Al snel ontstond de vraag: "Wat kunnen wij leren door naar kinderen te kijken?" Genoemd worden zaken als echtheid, spontaneïteit en verwondering. Geen onbekende observaties, maar hoe komt het toch dat wij deze eigenschappen zo kunnen waarderen in een kind? Het gevoel heerst: beknot door verwachting en schaamte raken wij teveel op onze hoede. Wat prudentie zou moeten zijn, is vaak gewoon angst voor verlies en valse identiteit. Waaraan kinderen ons helpen herinneren, zo blijkt, is de onbevangen wijze waarop we situaties en elkaar kunnen benaderen! Inmiddels is het koud geworden en de zoete geur van pannenkoeken en warme koffie lonkt. Nog even en ik zal met buurtgenoten opnieuw de molen beklimmen om op te zoek gaan naar het nieuwe Spoorzone DNA. Maar het is vol, warm en gezellig beneden en ik loop Anne-Tjerk tegen het lijf. Hij zoekt de plek waar hij liedjes 'uit eigen boezem' ten gehore zal brengen. Misschien door het regenachtige weer buiten of door de tijdloze gemoedelijke sfeer binnen besluiten we spontaan om muziek & dialoog te combineren; zoals in de Franse salons van weleer. We gaan op reis, in die kleine kamer boven het spoor, als in de coupé van een oude trein. Zo nu en dan onderstrepen verwante geluiden uit de diepte de intieme sfeer. "Tja, het had wat groener gemogen" en "wat meer open plekken voor spontane ontmoeting zijn niet te versmaden." "Durven luieren" blijkt een noodzakelijk goed want onze agenda's zijn wat al te overladen. Zo af en toe breken kinderen door en doen zo mee in de ontmoeting van het gesprek. Spoorzone DNA: attente aandacht voor nabije omgeving, empathie, een hartelijke groet, speels en veilig mogen sukkelen. Een onverwachte 'redder in nood' komt binnen en verwoordt als nar stralend het heersende gevoel: "Het zou in de nieuwe spoorzone niet om wonen of werken moeten draaien. Belangrijk is het om liefdevol te léven met elkaar!"

Meer berichten

Shopbox