Jessica Bazuin in haar kamer in het verzorgingstehuis waar zij nu woont
Jessica Bazuin in haar kamer in het verzorgingstehuis waar zij nu woont (Foto: Celine van Benten)

Jessica zat vast in eigen lichaam

Maar gaf nooit op

Door: Celine van Benten

Jessica Bazuin (23) kreeg vorig jaar uit het niets een hersenstaminfarct. Dit zorgde ervoor dat zij in één klap verlamd raakte en niets meer kon. Alles wat zij als normale twintiger deed zoals samenwonen met haar vriend, studeren en werken was niet meer mogelijk. Ondanks alles ziet ze de toekomst hoopvol tegemoet.

DELFT- "Het was onduidelijk wat er was gebeurd. Ik werd wakker op de spoedeisende hulp. Hier deden ze verschillende testen en scans. Toen kwam het nieuws dat ik een hersenstaminfarct had gehad." Jessica ging naar de afdeling neurologie en hier merkte ze dat haar rechterkant was verlamd. Ze communiceerde toen doormiddel van knijpen met haar linkerhand. "Na een tijdje kon ik niet meer knijpen. Alles was weg. Ik kon alleen nog maar mijn ogen bewegen, daar had ik nog controle over. Het werd duidelijk dat mijn situatie verslechterd was naar het Locked-in-Syndroom, opgesloten zijn in je eigen lichaam" vertelt Jessica. De doctoren vertelden haar dat ze voor altijd verlamd zou blijven maar Jessica hield hoop. "Ik heb het gevoel dat de doctoren soms niet helemaal besefte dat er een meisje van 22 voor hun lag. Ze bleven maar zeggen dat het niks meer zou worden. Ik heb dat zelf nooit geaccepteerd."

Na twee maanden verhuisde Jessica naar een verzorgingstehuis, hier merkte zij dat ze weer kracht in haar nek kreeg. Met hulp van de Engelse Kate Allett, die vroeger ook leed aan LIS, kwam Jessica's lichaam weer langzaam op gang. "Ik kwam in contact met Kate via het internet. Zij had hetzelfde meegemaakt en is ondertussen volledig hersteld. Zij is mijn inspiratie." Jessica kan nu kleine stukjes lopen, ze kan weer normaal eten en drinken, korte zinnetjes zeggen, zelfstandig ademen en alles bewegen. Ze communiceert vooral doormiddel van het typen van berichten op haar telefoon. "In januari begon ik met typen. De wereld ging weer voor mij open. Je hebt weer contact met de buitenwereld. Dit is mijn vorm van communiceren dus ik heb altijd mijn telefoon bij me. Ik kan nu wel een beetje praten maar dat klinkt nog niet zo goed."

Ondanks de grote impact die het infarct op Jessica's leven heeft gehad is haar vriend Niek er altijd voor haar geweest. "Hiervoor woonden we al drie jaar samen in Delft. Ik woon nu nog in het verzorgingstehuis maar ga op de zondagen naar ons nieuwe huis. Als we klaar zijn met verhuizen kan ik de weekenden en feestdagen daarheen." Volgens Jessica heeft haar beroerte ook littekens bij Niek achtergelaten. "Voor hem is het heel zwaar geweest. Sommige dingen kan ik niet meer herinneren maar hij wel. Hij zag mij aan allemaal apparatuur liggen en de kans bestond dat ik zou overlijden. Niek heeft nu soms nog angst- en paniekaanvallen." Dit weerhield Niek er niet van om Jessica ten huwelijk te vragen. "We zijn nu bijna 8 jaar samen. Vorig jaar toen we 7 jaar samen waren vroeg hij mij ten huwelijk. Ik had niets door maar opeens vertelde hij mij allemaal lieve dingen en ging hij op zijn knie." Jessica is heel realistisch over haar toekomst en blijft hoop houden. "Ik moet voor altijd bloedverdunners slikken en zal waarschijnlijk altijd erg vermoeid zijn. Maar het belangrijkste is om hier zo goed mogelijk boven op te komen en om in 2020 zelf te kunnen lopen op mijn bruiloft."

Meer berichten