Foto:

De Poptahof

Lezerscolumn

Door: Janneke van der Laan

Het is laat in de avond. Ik loop door het Poptapark richting huis. Er is altijd wel leven in de Poptahof, maar vanavond is het rustig. Het is koud en ik verlang naar de warmte van mijn flat. Het felle licht boven het schoolplein schijnt als altijd. Terwijl ik mijn sjaal wat hoger trek zie ik mijn onderbuurman, meneer P., al lopen. Op zijn gemakje wandelt hij elke avond voor het slapen gaan. Vaak met bekenden van hem. Ze zijn de jongsten niet meer, maar fit genoeg om door weer en wind te wandelen.

'Buurvrouw!' roept hij als hij mij ziet en hij versnelt zijn pas. Met grootse gebaren en een enthousiaste blik praat hij mij bij. Over de stookkosten, zijn nichtje die hielp, de media-aandacht, de betrokkenheid van de SP en uiteindelijk de aandacht van Woonbron! Buurman P. straalt. 'ze hebben geluisterd, buurvrouw! Een directeur heeft zelfs met mij gewandeld door de wijk!'.

Ik zeg hem hoe trots hij mag zijn. Het voelt niet als mijn strijd, maar de verbinding voel ik wel. Soms is een gezamenlijke strijd zo verbindend. De verschillen in de Poptahof zijn werelds groot. Maar het samengevoel kan daarom des te grootser zijn. Woonbron komt langs bij mensen die teveel hadden betaald en die gebreken in hun huizen hebben gemeld. Ook werd het teveel betaalde bedrag teruggestort en wordt er een extra controle gedaan op de volgende afrekening. Achter mijn verwarming schittert inmiddels een zilveren folie om de warmte binnen te houden. De actiegroep onder leiding van buurman P. heeft iets bereikt!

Lieve buren van de Poptahof, hebben jullie ook gemerkt hoe mooi wij samen zijn? Ik kijk ernaar uit jullie weer meer te zien straks als het weer warmer wordt en wij weer naar buiten gaan. Picknicken in het Poptapark, tuinieren in de Poptagarden of spelen bij de vrijwilligers van Poptaland! En voor nu het nog koud is: de verwarming kan weer aan in onze huizen, want wij mogen vertrouwen op een eerlijke rekening en de kracht van elkaar, wij van de Poptahof!

Meer berichten