Een Engels vliegtuig uit de Tweede Wereldoorlog.
Een Engels vliegtuig uit de Tweede Wereldoorlog. (Foto: )

De Meimaand vol lief en leed deel 2

Terug in de Tijd met Henk van der Beek

Dit jaar loopt gelijk met de datum van 1940, wij maakten ons op voor Moederdag en de Pinksteren alles ging fout.

Delft - Ik woonde in de Van Bossestraat bij het Westplantsoen. Snel kleedde ik me aan, haalde Dik en Martien op en we gingen naar het Wilhelminapark, daar hadden wij een vrij uitzicht. Toen wisten we het zeker, het was oorlog, in de straat heerste paniek aangevoerd door de vrouw van de slager. In een vale nachtjapon, op sleetse muilen en piekerig blond haar maakte zij met haar hese stem iedereen zenuwachtig. Vooral toen opnieuw een formatie zware Junkers brommend en tergend langzaam overvloog. Wij bleven rustig middenin staan, wij wisten zoveel van vliegtuigen af, dit waren transportkisten zonder bommen en vrijwel zonder bewapening. We haalden onze fietsen om de omgeving te verkennen, veel nieuws zagen we niet, overal vliegtuigen met hakenkruizen. En kleine stofwolkjes van het afweergeschut in de lucht bij Ypenburg. Wij haalden wat boterhammen thuis die we op straat opaten, de radio stond overal hard aan zodat we de nieuwsberichten goed konden horen. Toch gaf het zekerheid, nu de stem van de omroeper het kort zei, dat Duitse troepen ons land waren binnengevallen. Parachutisten waren geland bij Waalhaven, Ypenburg en Valkenburg. Het leger bood moedig tegenstand. De vijfde dag was als de vorige, tot vier uur in de middag (Nederland heeft gecapituleerd). Koningin Wilhelmina en regering zijn naar Engeland uitgeweken, de Prins vecht door op Walcheren. Er viel een wurgend zwijgen in de straat, iedereen was plotseling buiten, niemand zei iets. Die avond at ik niet, niemand bij ons thuis deed dat trouwens. Huilen kon ik niet, want al hadden we dan gecapituleerd, ik was een jongen. Sterk was het gevoel in mij, dat het leger zich heeft overgegeven, ik hoorde niet bij hen die het hadden opgegeven. Thuis hoorden wij het rampzalige nieuws van Rotterdam. De moffen hadden de stad gebombardeerd hoewel het garnizoen zich had overgegeven. Wij waren te geschrokken om woedend te zijn. Een zwijgende menigte, die machteloos staarde naar de grote vuurzee ver weg aan de kim. Daar lag het brandende Rotterdam. Ik kom er op terug.

Meer berichten