Schrijver en journalist Marcel de Jong in de kerk waar zijn roman zich afspeelt: 'Een bizar verhaal dat echt gebeurd is.' Foto: René van Walhout
Schrijver en journalist Marcel de Jong in de kerk waar zijn roman zich afspeelt: 'Een bizar verhaal dat echt gebeurd is.' Foto: René van Walhout (Foto: )
Bespiegelingen

Er is geen wereldcultuur

Bespiegelingen door Marcel de Jong

Een festival dat de wereldcultuur optilt, dat leek me wel wat. Eindelijk zou ik dan zicht krijgen op de essentie van de globalisering. Die wereldcultuur heb ik tijdens het wonderlijke embassy festival in Den Haag echter nergens gezien. Ja, er was een stand van de EU, maar die was leeg, zonder activiteiten, sfeer, bezoekers en lekker eten. Daaromheen bruiste het echter. Het was een potpourri van verschíllende culturen. Bij de Indiase stand kon je sieraden kopen. Bij Bosnië-Herzegovina en Nepal werd in klederdracht gedanst en bij de stand van Jemen werd vrolijke muziek gedraaid, alsof er in hun land helemaal geen vreselijke oorlog gaande was. Bovenal was er overal eten. De geuren van de wereld namen bezit van het festivalterrein.

Maar de wereldcultuur verheffen? Juist de individuele culturen werden op een voetstuk gezet. Ik zag de trots van de mensen in de stands over hún land, hún cultuur, hún eten en muziek. Het bijzondere was dat juist het belichten van de eigenheid van culturen tot verbinding leidde. Ik zag Chinezen eten kopen bij de stand van Cyprus, Jemenieten kleding passen in stand van Bangladesh en bij de stand van Zuid-Korea een prachtig uitgedoste dame iets vertellen aan een in een djellaba gekleed jongetje uit Soedan. De stands van Israël en Palestina stonden gebroederlijk naast elkaar. Het koesteren van de eigen cultuur kan dus tot verbroedering leiden, misschien omdat mensen dan dezelfde trots delen, hetzelfde gevoel van eigenheid en thuiskomen.

Verder zag ik op dat festival uitzonderlijk veel gemengde stellen, partners van totaal verschillende achtergrond, kleur en cultuur. Opeens waren mijn Hindoestaanse vrouw en ik geen uitzondering meer. Ik voelde me thuis in die mengelmoes van talen, kleuren, muziek, cultuur en eten. Ik was op en top Nederlander en tegelijkertijd onlosmakelijk verbonden met een wereld vol prachtige verschillen. Die diversiteit moeten we koesteren. Het streven naar een wereldcultuur of Europese cultuur is tot mislukken gedoemd. Die is namelijk van niemand – nou ja, hoogstens van het grote geld of de kille macht.

Meer berichten