Foto:

Naastenliefde

Herfstcolumn van Dick Stammes

De stadswandeling met acht keurig geklede Duitsers voert ons naar de indrukwekkende katholieke Maria van Jessekerk aan de Burgwal. Een vriendelijke vrijwilliger zegt: 'U mag wel doorlopen hoor.' Al keuvelend en foto's nemend wandelen ze door de kerk. Bij de uitgang bedanken ze de man die hen op zijn beurt even zo vriendelijk gedag zegt.

'In dit soort discussies heb ik geen zin, hè!'

Een dag later:

De stadswandeling met twintig Vietnamese jongens van 15-18 jaar in trainingspak, die hun stage lopen bij Feyenoord, voert ons naar deze zelfde kerk. Bij binnenkomst staan ze stil, nemen wat foto's en zwijgen. De vóór de binnenkomst zo beweeglijke, stoeiende, roepende, lachende, rennende, elkaar omver duwende voetbaljongens zijn getransformeerd in muisstille, verlegen aanschouwers. De dienstdoende vrijwilliger van de kerk ziet ons binnenkomen, springt op van zijn stoel, loopt snel en met hoge schouders naar me toe en roept: 'Die jongens moeten wél stil zijn, hè!' Ik fluister: 'Dat zijn ze. Hoort u dat?' Hij roept: 'Ze moeten wél achter dit koord blijven staan, hè!' Ik fluister: 'Iedere jongen staat achter het koord, ziet u dat?' 's Man's schouders stijgen, zijn blik zoekt wild in het rond. Hij roept:'Dit is wél een gebedshuis, hè!' Ik: 'Ja, fijn dat het er is.' Zijn ietwat piepende gehijg wordt luider. Hij roept: 'Ze moeten hier dus wél betalen, hè!' Ik: 'De deur stond gastvrij open, dus ik dacht …. ' Hij: 'In dit soort discussies heb ik geen zin, hè!' Ik wend me tot de jongens: 'Let's continue our walk, guys.' Zwijgend en voetje voor voetje lopen ze als geoefende monniken naar buiten. Ik fluister naar de man: 'Bedankt voor uw gastvrijheid.'
Dan stap ik naar buiten en zie over de hele Burgwal jongens met bruine huiden rennen, roepen, stoeien, lachen en elkaar omver duwen.

Zoals jongens doen.

Meer berichten