Casper en Monique op hun Franse terras (foto: privébezit)
Casper en Monique op hun Franse terras (foto: privébezit) (Foto: Indebuurt.nl/delft)
Delftenaar van de week

Monique en Casper runnen vakantieparadijs in Frankrijk

Indebuurt.nl/delft

Door: Iris Olsthoorn

Stiekem dromen we er allemaal van: de biezen pakken, alles achter je laten en neerstrijken op een zonnig plekje in het buitenland. In deze rubriek spreken we een aantal dappere Delftenaren die het deden. Deze week zijn dat Monique en Casper Zeegers, die al veertien jaar gelukkig zijn in de Auvergne in Frankrijk.

Delft - Monique: “Begrijp me goed: we hadden het hartstikke naar ons zin in Delft. We hadden een heerlijk leven, geld genoeg, druk met sporten, we reden motor en maakten reisjes. Maar toch was verhuizen naar het buitenland wel iets wat bleef kriebelen. Casper werkte in die tijd bij de TU en was er na meerdere reorganisaties wel klaar mee. Ik werkte bij Juwelier Warnaar en had een massagesalon. Het viel mij op dat mensen na een massage helemaal ontspannen waren, om vervolgens weer in die rotauto te stappen en de rust weer compleet weg was. Daarom dachten we: hoe gaaf zou het zijn om mensen te kunnen ontvangen in een rustige omgeving. Een soort totaalpakket ontspanning.”

Nooit spijt

“Natuurlijk was het een spannende beslissing, maar we hebben er nooit spijt van gehad. We dachten ook: wat is nou het ergste wat kan gebeuren? Dat je je centjes kwijt raakt? We hebben de angst niet laten regeren, anders zaten we straks in het bejaardentehuis achter de geraniums met spijt. En misschien was het ook wel een midlife crisis, haha. Ik was 44 en Cas 47.”

Gevonden paradijsje

“We hebben vervolgens vijf jaar gezocht naar de perfecte plek. We zochten in Portugal, Spanje en Frankrijk. We wilden een plek zonder herrie, zonder drukte. Uiteindelijk vonden we deze oude boerderij in Les Combrailles, in de Auvergne. Daarom hebben we het ‘Trouvé’ genoemd, ‘gevonden’.”

“In drie jaar hebben we alles opgeknapt. Inmiddels zijn onze twee gites (vakantiehuisjes) tien jaar in functie. Ook hebben we een groene minicamping. We ontvangen vooral mensen die rust zoeken en graag middenin de natuur verblijven. De boerderij ligt eigenlijk maar twintig minuten van de tolweg af die mensen vaak nemen als ze naar Zuid-Frankrijk gaan. Vaak zijn mensen verbaasd over hoe ontzettend prachtig het hier is. We zitten hier in een heuvelachtig gebied vol kastelen, hertogdommen en abdijen.”

Delftse terrasjes

“Casper en ik zijn allebei sportief; in Delft liepen we allebei bij de Koplopers en Cas deed ook korte triatlons. Als gasten het willen, nemen we ze hier graag op sleeptouw om het prachtige gebied te verkennen. Ik ga met ze wandelen, Casper gaat met ze mountainbiken of racefietsen op de weg. Er komen hier ook best veel Delftenaren op bezoek die ons nog kennen van de Koplopers of van Warnaar. Dan komen ze kijken hoe Cas en Monique er tegenwoordig bij zitten! Veel mensen worden, helemaal terecht, verliefd op dit gebied. De enige stress die wij hier ervaren, is of mensen ons wel kunnen vinden.

"Het enige wat ik mis aan Delft, is dat je zo op je fiets kunt springen en een kroegje of terrasje kunt pakken. Hier is dat heel anders: niemand kijkt gek op als je om 11.00 uur een roséetje bestelt, maar om 20.00 uur zijn de kroegen in de kleinere dorpen en steden dicht.”

Nooit meer terug

“Vaak hoor je mensen klagen: ‘Frankrijk is mooi, maar jammer dat er Fransen wonen. Wij zijn het daar totaal niet mee eens. Tot nu toe is alles ons voor de wind gegaan. Iedereen is hier behulpzaam, geduldig en op tijd!”

“Het seizoen loopt hier voor ons van mei tot en met oktober. In het winterseizoen doen we het nodige onderhoud en gaan we op bezoek bij vrienden in Nederland. We vinden het hartstikke leuk om in Delft op bezoek te zijn. Maar als we dan weer hier terug zijn, dan weten we wel zeker: we gaan nooit meer terug naar Delft. Nee, ik denk dat we hier tussen zes plankies het huis verlaten!”

Dit artikel komt van indebuurt.nl/delft. Meer inspirerende verhalen over Delft lezen? Ga dan naar de site.

Meer berichten