Een jongen die hout aan het sprokkelen is.
Een jongen die hout aan het sprokkelen is. (Foto: )
terug in de tijd

De hongerwinter in Delft: De herinnering blijft!

Terug in de Tijd met Henk van der Beek

Bijna zesenzeventig jaar geleden, om precies te zijn eind 1944 begin 1945, toen de Tweede Wereldoorlog op zijn einde liep, hadden wij niet het minste vermoeden wat ons te wachten stond.

Delft - Zuidelijk Nederland was bijna bevrijd, daar werd nog heel hard gevochten om de laat- ste haarden door de geallieerden, die op weg naar Duitsland waren. Bij ons, in het Westen, lag een catastrofe voor de deur, de bezetters en de foute Nederlanders hadden een nietsontziende wreedheid in gedachten. Kou en honger eisten hun tol in deze barre winter: De strenge winter, razzia’s en oorlogsgeweld vielen de hongerde bevolking ten deel. Maar ondanks de terreur, de dreiging van het concentratiekamp, de voormannen die in het verzet het leven lieten, ging de strijd door! In een vroeg stadium was het duidelijk dat de leden van de B.S. bij ondervoeding, niet in staat zouden zijn zich tegen de bezetter te blijven verweren. Er werd in onze stad dus een Voedselcommissie opgericht om er op toe te zien dat illegale werkers, zieken, en vele anderen voor ondervoeding werden gespaard. Kindervoeding en centrale keukens konden niet verhinderen dat het sterftecijfer toch onrustbarend hoog opliep. Ik zit hier in een Delftse Courant te lezen (iets groter dan een A’4tje) met op de voorpagina het volgende bericht: ‘ Schoolkinderen van de straat’ In een rondschrijven van de overheid moeten de kinderen zo snel mogelijk weer naar school, om ze van de gevaarlijke straat af te houden! Vanaf november hadden we geen gas en licht meer, de stookkolen die er nog waren moesten in uiterste noodzaak gebruikt worden voor ziekenhuizen en andere instellingen. Luisteren naar de Engelse zender werd met de dood bestraft als je betrapt werd, je durfde eigenlijk niemand te vertrouwen. ,,Landgenoten” die met de bezetters heulden, waren er op uit om je aan te geven voor een hap eten of een sigaret. De situatie in Delft werd steeds moeilijker, zelf heb ik tot de laatste oorlogsdag gewerkt bij Calve. Op straat werd het licht niet meer ontstoken, uit de huizen mocht geen licht schijnen, de mensen liepen buiten met een knijpkat. Er zijn mensen verdronken die in het donker in de ijskoude gracht vielen. Volgende week deel 4.

Meer berichten