Foto:
Gastcolumn

School in bizarre tijden

  Nieuwsflits

Gastcolumn

In de bijna 40 jaar dat ik werk als leerkracht in het basisonderwijs heb ik nog niet zo’n bizar jaar meegemaakt als dit afgelopen jaar. Een dooddoener, dit geldt voor iedereen. Ik neem u mee naar een aantal voorvallen van de afgelopen 5 maanden.

Half november: onze collega Linde is 40 jaar leerkracht. We halen haar ’s morgens op van huis en fietsen langs het hoofdgebouw: kinderen hangen uit het raam en zingen haar enthousiast toe. Naar binnen gaan mag niet. Bij de gebouwen van de jongere kinderen staat iedereen op straat met een vlaggetje. Geen kusjes, geen omhelzingen, veel kaarten en cadeaus. Warmte en waardering op anderhalve meter. Het wordt een mooie ochtend. Om 12 uur zingen de ouders haar van een afstand toe: ”lang zal ze leven” galmt tegen de flat. ’s Avonds geen feest.

Half december: op de maandag voor de kerst is de school gezellig versierd. We verheugen ons op het kerstontbijt van aanstaande donderdag. Opeens: de school moet dicht, dinsdagmiddag al! We gaan in de hoogste versnelling; in die anderhalve dag moet ontzettend veel worden geregeld. De ouderraad pakt tot ’s avonds laat 350 pakketjes kerstontbijt in. We proberen de kinderen met een goed gevoel uit te zwaaien. “Fijne lockdown”, wenst een kind ons lachend toe om drie uur. Ontroerd zie ik hoe woensdagochtend half 9 mijn collega’s in mooie kleding online gaan met hun klas. Samen eten ze het kerstontbijt, veel meisjes in een mooie jurk, jongens in een overhemd. Top-collega’s heb ik toch! De dagen vóór de kerstvakantie werken ze keihard om de online-lessen voor te bereiden. Gelukkig is er in het voorjaar veel ervaring opgedaan. Zelfs de kleuters zijn weer snel gewend aan de camera. Voorlopig weer online les, vergaderen, feestjes vieren. Helaas.

Half januari: ik heb zelf geen groep, maar ondersteun collega’s door online met kinderen te lezen, tafels te oefenen of verrijkingsstof aan te bieden. Leuke momenten zijn dat, kinderen genieten van het directe contact. Vooral als we samen eerst even een praatje maken. Ik zie betrokken ouders, die hun uiterste best doen om hun kinderen te helpen. Ondanks de druk die het thuiswerken met zich meebrengt. Soms lukt het niet, de groep kinderen in de noodopvang groeit. Als ik op de dinsdag muziekles geef, haal ik een groepje kinderen van de noodopvang naar een lokaal. Laptop op de tafel en dan samen met de kinderen thuis lekker zingen! Mooie momenten zijn dat, kinderen staan thuis spontaan te dansen….

Half februari: we gaan weer open! De leerkrachten maken een hilarisch, swingend filmpje: op de muziek van Let’s twist again om de kinderen welkom te heten, zie https://youtu.be/jc3TCYT3lqQ. En op maandag, op een witte, koude, prachtige winterdag komen ze weer de school binnen!

Half maart: de besmettingen lopen op. Enkele groepen en leerkrachten gaan in quarantaine. Afstand houden tot de leerlingen? Die moeilijke som uitleggen, veters strikken, dat huilende kind oprapen…lastig… Ik voel toch meer bezorgdheid dan pakweg een half jaar geleden. Ik ben 60, mijn man heeft een onderliggende kwaal. Hoe zal het half mei zijn? We blijven positief: hopelijk alles weer normaal!

Yvonne Kaijer IKC De Eglantier

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden